Девојчето со лузна на вратот се загледа во некоја далечна точка …
: И ? – ја праша господинот во зелена блуза на долги ракави и кремави панталони, кој седеше наспроти неа.
: И … ништо. Ви кажав се што се случи. – му одговори девојчето вртејќи мал прамен од косата околу прстите на левата рака. Не го тргна погледот ни за момент … можеби не ни трепна.
: И … како се чувствуваш ти поради тоа?
: Никако. – одговори брзо и ладно.
: Но, сигурно чувствуваш нешто … мислам, мора да имаш некаква емоција … сигурно !
: Сигурно … – овој пат побрзо и со мала иронична насмевка на крајот од устата.
: А лузната ? Што е со неа? – настојуваше да извлече нешто.
: Што е со неа?
: Па … ти пречи ли? Мислам … ќе ја носиш до крајот на животот. Мислам …
: Ве молам, не мислете толку ! – се заврте кон него и го погледна директно во очи. Потоа го погледна праменот коса кој го дршеже во раката, се насмевна и продолжи да зборува …
: Видете господине … мојата лузна е само лузна. По ѓаволите, па ниту сум прва, ниту последна со некаков животен белег на телото. Зар мислите дека една глупава лузна може да ми го промени животот ? Се лажете господине, Вие мене не ме познавате …
: Секоја лузна има своја приказна. Што кога ќе те прашаат за твојата ? – ја прекина.
: Ќе им кажам … Што?! Мислите дека не би имала храброст да го направам тоа ? Ако сакате можам уште веднаш да излезам во ходникот и да вреснам „Дами и господа, лузната ми е од татко ми … ми го пресече вратот! Всушност се обиде, но не му успеа“!
: И ? Сигурно ќе те боли да го кажеш тоа … Мислам и би било нормално …
: Ќе ме боли мене нешто друго, ама не би Ви кажала што … да не бидам вулгарна!
: Не,не, те молам … биди … повели …
: Ќе ме здоболе пичкава … господине. – се насмевна одвратно и го зеде повторно истиот прамен во рацете и почна да го врти низ прстите.
: Во ред, а те боли ли тоа што мајка ти не ти помогна ?
: Мајка ми беше зафатена во тој момент … се шминкаше во купатилото. Сигурно се обидуваше да ги покрие модринките … – ја наведна главата и очите почнаа да и се полнат со солзи.
: А брат ти ?
Молчеше … ја стави левата рака во уста и почна да си ги гризе ноктите. Погледна во истата далечна точка и го мрдаше телото напред, назад. Тој не прозборе … и остави време.
: Не помнам. – конечно изусти. Можеби беше во купатилото со мајка ми или си играше во својата соба … не знам, не помнам.
: Во ред е. Ќе ти дојде … ајде размисли …
: Да размислам ? Да размислам, рековте ?! Да се обидам да се сетам што се случи таа вечер ? Зар Вие мислите дека јас сакам да знам ?! Па Вие сте луд … кај ме пратија баш кај Вас … од сите доктори во градов, мене Вие ми се паднавте! Ебати лотаријата! – го повиши гласот.
: Смири се … јас сум специјалист во оваа област. Затоа и кај мене …
: Во оваа област ?! Која е таа област поточно господине? Што сте Вие … доктор специјалист за девојки кои едно утро се разбудиле во крв и кои биле известени дека си го убиле цело семејство ? – му се развика.
: Смири се, ајде … Готови сме овде, завршивме. – нешто запиша во нотесот.
: Ах, значи веќе ме „поправивте“? – додека се исправуваше.
: Искрено, не. Те праќам во болница, наместо во затвор. Треба да ми се заблагодариш …
Таа почна да се смее. Прво видливо, но без глас, а потоа на цел глас. Почна да се тресе и со рацете да плеска … сеуште се смееше. Господинот ги повика униформираните кои чекаа пред жолтеникавата врата.
liana
Што сме збореле …